Het betoverende leven

Het betoverende leven is een inspirerend en verdiepend boek waarin Sharon Blackie pleit voor een wereldbeeld waarin alles met elkaar verbonden is. Ze laat zien hoe ons denken sterk is beïnvloed door filosofen zoals René Descartes en psychologen zoals Carl Jung, en verweeft daarnaast fictieve en mythische figuren. Deze mix van personages maakt abstracte thema’s concreet en versterkt haar boodschap over verbondenheid, verhalen en betekenis.

Tegelijkertijd introduceert Blackie het begrip panpsychisme: het idee dat bewustzijn in alles aanwezig is. Dit nodigt uit om de aarde en onze omgeving te zien als iets levends en betekenisvols, doordrongen van bewustzijn. Ze stelt mooie filosofische vragen over waar het individuele zelf ophoudt en de wereld begint, en benadrukt dat onze zintuigen slechts een deel van de werkelijkheid waarnemen.

Wat het boek bijzonder maakt, is de kracht van verhalen. Blackie laat zien dat verhalen bepalen hoe we de wereld begrijpen én hoe we onze eigen rol daarin vormgeven. Haar schrijfstijl wekt je eigen verbeelding tot leven en nodigt uit tot reflectie.

Het boek bevat reflectievragen en oefeningen, zoals het ontwikkelen van een mythische verbeelding, die persoonlijke verdieping stimuleren. Ook het thema ‘thuiskomen’ verbonden zijn met je eigen plek en omgeving, krijgt een belangrijke rol. Wat ik persoonlijk mooi vond, is hoe Blackie eerbied voor de aarde benadrukt en ons uitnodigt die verbondenheid te ervaren.

Omdat de materie tot nadenken dwingt, heb ik het boek rustig moeten lezen, maar juist dat maakt het waardevol. Het betoverende leven is een rijk boek dat aanzet tot reflectie en inspireert om met meer verwondering en verbondenheid te leven.

Sommige boeken lees je in één adem uit en andere boeken vragen je wat meer om te vertragen. Het betoverende leven van Sharon Blackie was voor mij zo’n boek.
Om eerlijk te zijn had ik moeite om de eerste paar hoofdstukken door te komen. Dit had niets te maken met dat het mij niet raakte, maar juist omdat dit stuk (vanwege diepere, wetenschappelijke, onderbouwing) voor mijn gevoel wat meer aandacht vroeg. Met kinderen om mij heen en een hoofd dat nog half ergens anders zat lukte mij dat niet altijd meteen.

Naarmate ik verder las merkte ik dat dit verbeterde en dat ik steeds gemakkelijker aangehaakt bleef, dit had mede ook met het onderwerp van het boek te maken natuurlijk.
Op dit moment voelt het in mijn leven heel kloppend om meer in mijn creatieve kracht te stappen. Om minder vanuit mijn hoofd te leven en meer vanuit mijn gevoel en intuïtie. Toen ik aan dit boek begon hoopte ik ergens dat het me daarin misschien nog een extra dimensie zou geven en op een bepaalde manier deed het dat ook.
Niet zozeer door nog weer wat nieuws toe te voegen, maar juist door me nog meer terug te brengen naar iets wat eigenlijk al in ons allemaal zit: het vermogen om te ervaren, voelen en ons verbonden te voelen met alles om ons heen.

Wat mij vooral raakte in dit boek is het besef dat betovering en verwondering niet iets groots of ver weg hoeft te zijn. We denken soms dat we daarvoor eerst naar een bijzonder landschap moeten reizen, de natuur in moeten trekken of letterlijk afstand moeten nemen van ons dagelijks leven, terwijl het vaak veel dichterbij ligt dan we denken. In de kleine dingen en alles wat al om ons heen is.
Eigenlijk zoals kinderen dat nog zo vanzelfsprekend doen. Zij kunnen eindeloos en vol verwondering kijken naar een insect, steen of takje, iets wat we als volwassenen vaak ergens onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.

Sinds ik zelf kinderen heb probeer ik bewust mee te kijken door hun ogen om even te vertragen en dit boek heeft voor mij dat besef alleen maar versterkt.
Het betoverende leven herinnert je eraan hoe waardevol het is om je weer meer verbonden te voelen met alles om je heen. Met de natuur, de seizoenen en met de kleine veranderingen die zich iedere dag, bijna onopgemerkt, voordoen. Het laat je niet alleen nadenken maar nodigt ook uit om zelf te gaan ervaren door middel van kleine oefeningen en reflecties.
Voor mij voelde dit boek als een fijne herinnering dat er al zoveel moois aanwezig is, als we maar de tijd nemen om het op te merken.
Genieten van de eenvoud en dat wat er al is.

Dankbaar dat ik van AnkhHermes het boek ‘Het betoverende leven’ van Sharon Blackie mocht lezen. Ik hoopte vooral te leren hoe ik wat meer rust kan vinden in mijn drukke (gezins-)leven. Soms rennen we maar door en vergeten we te genieten van de kleine dingen om ons heen. Terwijl deze, zeker met een jong gezin, zo kostbaar zijn. Ik zocht naar een manier om weer met meer plezier en verwondering naar de wereld en de natuur te kijken, net zoals mijn kinderen dat doen.

Het is geen zweverig boek met alleen maar mooie dromen. Blackie geeft je juist opdrachten en ideeën waar je echt iets aan hebt. Het zette me echt aan het denken over hoe ik mijn eigen leven waarneem en deze betoverender en zinvoller zou kunnen invullen. Het boek vraagt om zelfreflectie en actie.

Het belangrijkste dat ik heb geleerd is dat je er zelf voor kunt kiezen om de wereld “betoverend” te vinden. Je moet gewoon beter leren kijken. Ook vind ik het mooi dat ze schrijft dat je de plek waar je woont echt moet leren kennen. Als je weet welke planten er groeien en wat de geschiedenis van je buurt is, voel je je veel sneller ergens thuis.

Het boek raakte me wel. Blackie vertelt heel eerlijk dat veel mensen zich tegenwoordig eenzaam voelen of de verbinding met de natuur kwijt zijn. Dat herkende ik wel. Het gehaast door het leven gaan zonder écht te kijken is niet hoe ik wil zijn. Haar verhaal voelde als een aanmoediging om weer echt contact te maken met de wereld om me heen. Dat vond ik erg krachtig. Ook zorgen haar persoonlijke verhalen voor een mooie verbeelding.

Ik zou het boek zeker aanraden, maar wel met een kleine kanttekening. Ik denk dat het boek vooral geschikt is voor mensen die het erg druk hebben en die op zoek zijn naar meer rust en betekenis in hun leven. Je moet er wel even de tijd voor nemen en open staan voor mythologie en diepgang, want het is geen boek dat je in één avondje uitleest.

Ik zou het boek 4 van de 5 sterren geven. Het is een prachtig boek met een heel mooie boodschap. Het krijgt echter geen 5 sterren omdat sommige stukjes soms een beetje lastig geschreven zijn en academisch aanvoelen, waardoor je goed moet opletten en echt de tijd moet nemen om het goed te kunnen lezen.

“Betovering gaat niet over magisch denken, het gaat over volledig aanwezig zijn in de wereld.”

Ik ben zelf een groot voorstander van magisch denken, maar ik begrijp ook zeker wat de schrijfster Sharon Blackie wil zeggen met deze woorden in haar nieuwste boek Het betoverende leven.

In een tijdperk waarin alles snel en vluchtig lijkt te zijn, is ervoor gekozen om de eerste druk uit 2018, wat sommigen wellicht al als de prehistorie zien, te herzien. En ook dat snap ik goed, want het onderwerp om onszelf weer te ‘hertoveren’ is nog steeds actueel en wellicht zelfs actueler dan ooit.

Met een prachtige en magisch uitziende kaft en de uitnodiging om weer betoverd te worden door de natuur en het leven zelf, begon ik met heel veel enthousiasme aan dit boek. Mijn enthousiasme sloeg echter al snel om in een deceptie, om daarna al wikkend en wegend bij mijzelf na te gaan: zou ik dit boek aanraden of niet?

Het betoverende leven is wetenschappelijk, filosofisch, het daagt je zowel intellectueel als spiritueel uit. Het leest niet makkelijk weg en het zou niet misstaan in een filosofische boekenclub. Het boek nodigt je uit om te gronden: in jezelf en in de omgeving waarin je woont. En dat kost tijd. Net zoals het lezen van dit boek, het begrijpen van wat er staat en het beantwoorden van de reflecterende vragen tijd kost. Het is een boek om te doorgronden, zoals je ook jezelf zou doorgronden. En dat gaat gewoon niet over één nacht ijs. Je doet hier dagen, weken, maanden en wellicht zelfs een heel leven over.

De persoonlijke verhalen van Sharon Blackie houden het boek levend, alsook haar fascinatie voor mythologische verhalen. Ze deelt veel over het landschap van haar grote liefde Ierland. In Nederland hebben we wellicht niet zoveel mythes, maar het is zeker interessant om je eens te verdiepen in de plaats waarin je woont. Heb je je hier echt gevestigd of ben je op doorreis? Heb je jouw wortels in de grond laten zakken en ben je welkom geheten door je huis?

Het is tegenwoordig niet meer zo dat er veel aandacht wordt besteed aan het vertellen van verhalen, van verhalen van onze voorouders en hoe er vroeger werd geleefd. We lijken ons daarmee steeds verder van onszelf te verwijderen en de technologie gooit er nog eens een schepje bovenop. Hierdoor kan ik niet anders zeggen dat Sharon Blackie het zeker voor elkaar heeft gekregen om hierover na te denken. Ik mis wel echt de praktische handvatten, maar intellectueel gezien ben ik absoluut uitgedaagd en de boodschap om de betovering weer in je leven uit te nodigen is er eentje om door te blijven geven! En daarom krijgt dit boek ⭐⭐⭐ sterren van mij.