Recensie: Vergeten dat ik vergeet van Monique van den Berg

28 maart 2019

Wat vinden anderen van onze boeken? Lees hier de recensie van Vergeten dat ik vergeet van Monique van den Berg door Hannie van Dijk-Christ.

 

Wat een prachtig uitgevoerd boek. Subtiele kleuren en print, mooie stevige bladzijden. Opvallend zijn de lijnen als illustratie door het hele boek heen. Voor mij de “lijn” in het leven met hier en daar een ‘oneffenheid! In één adem het boek uitgelezen maar ook weer herlezen!

Vanuit mijn werk en dementie bij mensen in mijn omgeving voelde ik zoveel herkenning maar ook ontroering. Ook moest ik glimlachen om de mooie manier waarop de zinnen met de juiste woorden zijn gevormd! Ook het woord ‘leerzaam’ schoot door mijn hoofd omdat zo vaak de ‘puurheid’ van degene met dementie niet wordt herkend of ervaren. Vaak wordt er corrigerend of ongeduldig gereageerd op mensen die aan dementie lijden. Juist de eenvoud en herkenning in de gedichten zorgen er bij mij voor dat ik weer even heel bewust bij de “puurheid” van de mens stil sta.

Ik denk dat iedereen die mensen met dementie als ‘naaste’ heeft, maar ook degene die zou willen begrijpen hoe het is om dementie te ervaren (die met deze doelgroep werken), heel veel aan dit boek kunnen hebben. Als troost maar ook voor begrip! Een mooi cadeau voor in het Kerstpakket zou ik zeggen. Voor alle collega’s die werken met deze doelgroep!

Ook vind ik het een heel toegankelijk, makkelijk leesbaar boek omdat het ‘eenvoudig’ en heel duidelijk is geschreven. Het benadrukken van in het voorwoord geschreven…”om je samen te verwonderen en verbazen, zonder iets te willen veranderen!”… En de ervaring van de verbinding die ligt in het NU, drukt zo mooi uit hoe het is of hoe het kan zijn. Ook het nawoord waarin heel duidelijk wordt uitgelegd/beschreven waar het woord ‘dementie’ vandaan komt en is vertaald, is heel helder.

Het zien van ‘onschuld’ als een ‘mogelijkheid’ komt voor mij over als ‘kans’ degene waar het om gaat weer in zijn of haar ‘puurheid’ te zien. Heel mooi dat dit het uitgangspunt voor het schrijven van dit boek is geweest. De door moeder Theresa benoemde zin: “Als je mensen oordeelt heb je geen tijd om lief te hebben” is zo waar! Liefdevol kunnen omgaan met iemand die aan dementie lijdt, is het ‘mooiste’ dat je uit deze levensfase zal kunnen ervaren.

Dank je wel Monique voor jouw inspirerende, bemoedigende, heldere en gewoonweg prachtige gedichten!!!