Recensie: Het Godsbewijs van Hans Siepel

14 maart 2019

Wat vinden anderen van onze boeken? Lees hier de recensie van Het Godsbewijs van Hans Siepel door Irene Marijt.

 

Mijn aandacht werd direct op de omslag gericht, mooi zachtgroen met een tak met doorzichtig blad. Als ondertitel lees ik: een poëtisch verhaal…. De titel Het Godsbewijs roept een geheim op dat onthuld gaat worden.

Het boek is geschreven in de roman vorm. Een verhaal over een oudere man die op het punt staat te verhuizen en zijn laatste lezing gaat houden. Het verhaal laat je meegaan in de lezing. Deze persoon wil vertellen over zijn inzichten hoe hij er achter kwam hoe het leven in elkaar zit (door een bijna-doodervaring) en dat de manier van kijken naar het leven de verkeerde kant op is gegaan, namelijk alleen kijken naar het stoffelijke en de geestelijke kant wordt ontkend/verwaarloosd.

Ik vond het boek vrij theatraal geschreven en daardoor afstand scheppen met de lezer. Het klinkt voor mij als een geestelijke die zijn preek voorbereid. Er wordt teruggekeken hoe de mens steeds meer “in de stof” is gaan leven. Maar dat de mens net zoveel geest is. In deze tijd is het belangrijk een andere kijk op het oorspronkelijke denken te ontwikkelen. We zijn stof en geest, niet gescheiden. De persoon in het boek heeft grote behoefte dit te delen, zodat we naar de volgende ontwikkeling kunnen gaan voor de aarde. Dit zou het geheim zijn dat zichtbaar mag worden. Ik miste eigenlijk de verdieping van deze visie, waardoor het niet echt een onthulling vormde.

Op zich is dit al een heel oud thema in de spirituele gedachtegang. Een andere blik op het leven krijgen, meer richten op onze geest, in plaats van alleen het materiële, is zeker de aandacht waard.

Hans Siepel heeft het verhaal vertellend gebracht, waarschijnlijk om het makkelijker leesbaar te maken. Zijn taalgebruik vind ik afstandelijk. Daardoor leest het toch niet als een roman, maar als een les in verhaalvorm gegoten. Zijn gedachtegang is zeker interessant, zoals het idee wat hij aanhaalt over Verlinde, die de zwarte gaten geestenergie noemt. Helaas miste ik diepgang en uitwerking in het verhaal.