Recensie: Goed gevoel van Paul Loomans

25 maart 2019

Wat vinden anderen van onze boeken? Lees hier de recensie van Goed gevoel van Paul Loomans door Damayanti van der Velden.

 

Ik vind dit boek makkelijk weg lezen, omdat het als een soort persoonlijk verslag geschreven is: de schrijver geeft steeds voorbeelden over zijn eigen leven en legt op een eenvoudige manier uit wat je daaraan kunt zien. Hij is een zenmonnik en refereert daar ook veel aan met zijn woordelijke uitstapjes hoe het er in de Zen-cultuur aan toegaat en/of hoe hij daar dingen heeft ervaren. De tekst wordt opgefleurd met mooi geschilderde illustraties, waarbij de kleuren me vooral aanspreken.

 

In deel 1 en 2 van de inhoud worden de achtergrond van emoties en aangename emoties beschreven: prettig leesbaar, maar het brengt me niet echt iets nieuws. Ze zijn ook slechts het opstapje naar deel 3 over de onaangename emoties, waar veel meer ruimte voor is ingeruimd: verdriet, angst, pijn en agressie… Het beeld van deze nare emoties die je als een golf kunt zien, spreekt me wel aan en helpt me begrijpen dat het goed is om ín deze emoties te duiken, net als een surfer, en er daarna op een neerwaartse golf uit te komen.

Dit ‘in je emoties duiken’ is ook echt wat Paul ons mee wil geven. Vaak zitten we veel te veel in ons hoofd, halen er allerlei gedachten en gevoelens bij, maar vergeten echt in de oorspronkelijke emotie af te dalen, deze te doorvoelen en doorleven, zodat we hem achter ons  los kunnen laten, in plaats van dat hij onderhuids op ons doorwerkt. Wat dat betreft kunnen we veel leren van dieren: zij kunnen heel angstig of boos zijn, om het daarna als het ware ‘van zich af te schudden’ en weer neutraal verder te gaan met het leven. Als je nog wat dieper in je emoties en het oplossen daarvan wilt duiken, staan er tips en oefeningen in het boek om je daarmee te helpen. Tevens is er een verwijzing naar mp3 opnames van diverse oefeningen.

Het laatste deel is gewijd aan ‘afweer en oud zeer’: sommige emoties hebben we al heel lang onderdrukt en er rationele gevoelens overheen geplaatst. Dit zijn ‘etterende wonden’ die soms een tijdlang overwonnen lijken te zijn, maar die zich dan toch opeens weer roeren. Om dit op te kunnen lossen, moeten we weerstand overwinnen en teruggaan naar de 1e, primair gevoelde emotie en deze doorleven en verwerken. Dan kom je, zoals de ondertitel van het boek al suggereert, tot  ‘emoties als medicijn’.

 

Hoewel je in dit boek veel tips kunt vinden, zul je soms wel een therapeut als Paul nodig hebben om je te helpen bij dit proces van het doorleven van alle emoties. Voor mij was het vooral een boek wat lekker vlot weg las en niet echt in de categorie ‘studieboeken’ lijkt thuis te horen. Alle poespas eromheen van hersen- en andere wetenschappelijke onderzoeken ontbreekt dan ook  in dit boek.

Zeker als je hier niet van houdt en niet door dit soort boeken heenkomt, is dit een prima, vlot te lezen boek waar je toch zelf veel aan kunt hebben door anders tegen emoties aan te gaan kijken en gebruik te gaan maken van de tips uit het boek. Mensen die iets dergelijks zoeken, zou ik dit boek zeker aanraden. Voor mij heeft het ook  weer tot een verdieping geleid over het ‘omgaan met emoties’ voor mezelf, voor mijn omgeving en voor mijn werk met kinderen en ouders.

Goed om te weten: dit boek vormt een vierluik met Pauls eerder verschenen boek ‘Ik heb de tijd, handleiding in tijdsurfen’ en de twee boeken die nog moeten worden uitgegeven over zelfbeeld en communicatie en die samen een heldere en volledig methode ‘StressOntknoping’ bieden, waarbij de herkomst van stress wordt vastgesteld en op een diepgaande manier kan worden opgelost.