De spirituele uitgeverij van Nederland

Blog Paul Loomans over verdriet

Laatste update door Miriam den Ouden op 24 november 2016

Lees het nieuwe blog van Paul Loomans over verdriet.

As. zondag 27 nov. om 14 uur is de boekpresentatie van het nieuwe boek van Paul Loomans in boekhandel Scheltema, Rokin 9 Amsterdam. Je bent van harte welkom. Het aantal plaatsen in beperkt, stuur daarom even een mail om je komst te bevestigen naar roos@scheltema.nl.  Zij zal je een bevestiging terugsturen.

 

Gisteren had ik voor het eerst mijn nieuw verschenen boek ‘Goed gevoel, emoties als medicijn’ in handen. Het is naar mijn mening een prachtig boek geworden (lekker zwaar maar ligt goed in de hand!). Her verhaalt over ons emotionele systeem dat zo vaak in de clinch ligt met dat andere communicatiesysteem waarmee we zijn toegerust: het denken. Het beschrijft hoe deze verwarring ontstaat en wat we eraan kunnen doen.

Een van de belangrijkste functies van het emotionele systeem is dat we ermee de nare dingen die we meemaken kunnen verwerken. Zo verwerken we verlies door het verdriet toe te laten. Ons denken vindt verdriet echter een onprettige gewaarwording en zal ons aanmoedigen het verdriet te onderdrukken. Als we daarnaar luisteren, zullen we niet tot verwerking komen.
Het hoofdstuk over verdriet in ‘Goed gevoel’ begint met het volgende verhaal:

We zijn op vakantie in Zwitserland, het moederland van mijn vrouw. We hebben in een wintersportgebied een paar kamers gehuurd in een hooggelegen boerderij. Op weg naar boven begint het krachtig te sneeuwen en te waaien. De wielen van de auto krijgen steeds minder grip op de weg. Ik stap uit en hannes in het donker de sneeuwkettingen om de banden heen. Het wordt steeds lastiger om de bewegwijzering te zien; af en toe stappen we uit om de naam op een bord te kunnen ontcijferen. Hoe hoger we komen, hoe smaller en steiler de weg wordt. De kinderen achterin krijgen een deken over zich heen vanwege de kou en mijn dochter klemt haar nieuwe knuffel, een lynx met grappige spitse oortjes die zij die middag van haar peetoom heeft gekregen, stevig tegen zich aan. We rijden stapvoets langs een nauwelijks beschermde wegrand waarachter de berg stijl naar beneden gaat. Ten slotte vinden we de boerderij. De wind is inmiddels zo hevig geworden dat er alleen nog grote striemen sneeuw tussen ons en de boerderij waaien. Ik doe de deur open om de kinderen de boerderij in te loodsen. Dan hoor ik een schreeuw en daar vliegt het knuffeltje door de lucht om onmiddellijk te verdwijnen in de haastige sneeuwstromen.
Eenmaal in het huisje bij de houtkachel is mijn dochter niet te troosten, ook niet als wij haar verzekeren dat we Lynx zeker gaan terugvinden, omdat hij toch opvalt in de sneeuw en wij hem bij daglicht zo zien liggen.
De volgende dag lopen we over de maagdelijk ondergesneeuwde velden van de boer. Diep glijden onze laarzen in de sneeuw. Stap na stap voel ik aan dat de kans dat de belofte van gisteren ingelost kan worden, afneemt.
De volgende dagen kan ik niet nalaten telkens nog rond te kijken of de knuffel niet ergens onder de sneeuw vandaan komt. Ik spreek mezelf toe en zeg dat ik niet zo obsessief moet doen, want eigenlijk kan ik zo langzamerhand toch wel beseffen dat de knuffel niet terug zal komen en ik kan maar beter het goede voorbeeld aan mijn dochter geven door dit te accepteren. Maar haar droefheid snijdt ook mij in het hart.
De laatste dag wandelen we naar beneden. Dezelfde weg die we al zo vaak gelopen zijn. En daar, midden op de weg, 200 meter verwijderd van de boerderij, ligt Lynx, diep ingevroren in de sneeuw. Hij lijkt wel in winterslaap. Met pannetjes warm water weten we hem te bevrijden. Lynx wordt nat maar tevreden wakker. Hij deelt nu nog steeds het bed van mijn dochter.

 


Avatar

Miriam den Ouden

Miriam den Ouden is bureauredacteur bij Uitgeverij AnkhHermes.