Recensie: Troostrijke Tranen van Marianne Williamson

21 april 2017

Lees hier de recensie van 'Troostrijke tranen, van verdriet naar veerkracht' van Marianne Williamson door Karin.

 

De kaft van het boek toont een kleurrijk spektakel waarin licht door de diverse vormen en vlekken lijkt te schijnen. Een grote, witte cirkel brengt zowel aandacht voor de titel als rust in het geheel.

Afgaande op die titel zou dit werk een opbeurende inhoud kunnen bevatten met eenvoudige teksten en zonnige plaatjes. Maar ik wist dat veel publicaties van Marianne Williamson gebaseerd zijn op Een cursus in wonderen, dus ik verwachtte wel wat diepgang.

Die verwachting werd ingelost; al lezende werd me duidelijk dat dit boek geen simpel niemendalletje is. Ik kreeg al snel de enthousiaste behoefte om woorden, zinnen en pagina’s te markeren met doorzichtige, herbruikbare plakbandjes in diverse kleuren.

Toch is het geen moeilijk boek. Het leest vlot en ik vond voldoende herkenning in de beschreven thema’s als verdriet, angst, het ego, het universum, onze cultuur en samenleving, relaties, depressie, liefde en vergeving. Williamson deelt naast algemene uiteenzettingen ook eigen ervaringen. De kern van het boek is dat we allemaal met verdriet en pijn in wat voor vorm dan ook te maken krijgen en dat we die gevoelens beter niet onderdrukken of ervoor weglopen, maar dat we ervan proberen te leren. Dat we milder zijn voor onszelf, het ego een kleinere rol toestaan en vooral weer dichtbij onszelf komen, of, zoals Williamson het zegt: ‘het licht van ons ware zelf’ weer laten schijnen. Hoe? Onder andere door ons denken te veranderen en door onze problemen in gedachten uit handen te geven aan God, het universum, het Hogere Zelf of hoe je het graag noemt en waar je ook in gelooft.

De auteur strooit regelmatig met Christelijke begrippen. Zoals ik ergens in een beschrijving las: ‘God komt geregeld langs’. Inderdaad. Niet iedereen zal dat waarderen. Een paar jaar geleden zou ik zelf om deze reden niet opengestaan hebben voor een boek als dit. Maar inmiddels interpreteer ik de termen zoals het voor mij goed voelt. De gebeden die voorbij komen, zie ik als een gebed aan het universum, aan het geheel van alles waar we mee verbonden zijn. Met dank aan alle eerdere spirituele boeken die ik heb gelezen.

Voor mij persoonlijk kwam dit exemplaar precies op het goede moment. In mijn zorgen om een naaste, ben ik – weliswaar een beetje lacherig en enigszins onhandig – inderdaad gedachten en problemen gaan delen met het universum. Dat voelde meteen minder zwaar. Ook ging ik een verstoorde relatie gaandeweg anders bekijken en dat lijkt zijn vruchten af te werpen, wat al een klein wonder op zich is.

Maar toen ik het boek uit had en alle markeringen nog eens rustig doornam, werd ik geraakt door de verschillende lagen die langzaam zichtbaar leken te worden. Het is nog niet klaar. Daarom is dit een boek dat af en toe nog uit de kast gehaald gaat worden om bij de gekleurde plakbandjes open te slaan en er opnieuw stimulerende handreikingen uit te halen.

Troostrijke tranen is wat mij betreft een aanrader voor iedereen die middels een spirituele kijk op alledaagse problemen aan zichzelf wil werken en niet huiverig is voor de Christelijke termen of daar in ieder geval doorheen kan kijken.

Mijn cijfer: een 7. Nee, een dikke 7.

Karin.

Wil je het boek zelf ook lezen? Bestellen kan hier.