Recensie: Troostrijke tranen van Marianne Williamson

26 april 2017

Lees hier de recensie van 'Troostrijke tranen' van Marianne Williamson door Joanna van Beek.

“Spijt, wroeging, vernedering, fysieke pijn, droefheid, gevoel van mislukking, verlies: ze kunnen stuk  voor stuk ondraaglijk zijn. Maar hoe moeilijk ze ook te verdragen zijn, ze kunnen ook het pad van verlichting vereffenen: zelfinzicht, vergeving, nederigheid, berouw, waardering, dankbaarheid, geloof en vertrouwen. Soms zie je, als je terugkijkt op periodes van diep emotioneel lijden, dat het die zware beproevingen zijn geweest waaruit degene wie je werkelijk bent is ontstaan.”

Dit is een van de vele mooie stukken uit het boek Troostrijke tranen. Marianne Williamson beschrijft hierin verschillende lagen van emoties als pijn, verdriet en onmacht . Op zachte,  doch hier en daar prikkelende wijze leidt zij de lezer liefdevol door het boek. Middels  voorbeelden uit haar eigen leven en uit haar dagelijkse praktijk, biedt zij ons handvatten om ‘verdriet om te zetten naar veerkracht’ zoals aangegeven op de prachtig vormgegeven omslag van het boek.

Waarom vluchten zoveel mensen, aangemoedigd door artsen,  in een wereld van anti-depressiva? De farmaceutische industrie heeft hierin een stuk macht over de mens overgenomen, stelt de schrijfster vast. ‘Heel jezelf, vraag hulp aan je naasten en stel je open voor de ontmoeting met God. Het leven, ook het spirituele groeiproces, kan zwaar zijn en is niet altijd makkelijk, maar God ontvangt je met open armen, je hoeft het niet alleen te doen’,  is haar boodschap.

Waar anderen ons in deze tijd veel adviseren om ‘jezelf toch bovenal op de 1e plaats te zetten’, geeft deze schrijfster aan, toch vooral onze liefde en aandacht te (ver) delen met de medemens. Ook open te staan voor de tranen van de ander, dit andere geluid spreekt mij zeer aan.

De theorie uit het  boek is wel een proces: de praktijk is voor velen, ook voor mij, vaak weerbarstiger.   Dit is, mede door het aanboren van diepere lagen in jezelf en het leven in het algemeen, dan ook geen boek om eenmaal  vluchtig gelezen in de kast te zetten en er nooit meer naar om te kijken.  Het neemt je mee in verschillende lagen en fases van wat jou proces kan zijn. Het proces van innerlijke vrede en groei. En als je hiervoor openstaat en ervaringen en  gebeurtenissen uit je  leven in breder perspectief wil zien. Dus niet enkel wil denken in goed en kwaad of zwart en wit, dan is dit boek zeker een aanrader.

Voor mij is dit de 1e kennismaking met een boek van Marianne Williamson en zeker ook niet de laatste. Ik vind haar een schrijfster die mij inspireert, zij prikkelt mijn manier van naar het leven kijken. Door het lezen van dit boek heb ik meer inzicht gekregen in mezelf en kan ik constateren dat het helemaal resoneert met mijn huidige proces van persoonlijke ontwikkeling en hoe ik daar verder in wil gaan.

Ik geeft dit boek een dikke 8!

Wil je het boek zelf ook lezen? Bestellen kan hier.