Hulpvraag aan Bénazir:
Ik ben vertegenwoordiger en vaak op de weg. Hoewel ik helemaal alleen rij, heb ik het gevoel dat er iets op mijn achterbank meelift. Ik zie niets en schaam me dood om het met iemand te bespreken. Het  gevoel wordt steeds sterker, zo sterk dat ik mijn concentratie in het verkeer af en toe dreig te verliezen.
Bram

Antwoord van Bénazir:
Bram is een man van 37 jaar. We ontmoeten elkaar in een restaurant, omdat hij niet wil dat zijn vrouw op de hoogte is van deze ontmoeting.  Bram zit aan een tafel en ik zie  naast hem een jongen en een meisje staan. Het zijn entiteiten die graag contact willen, maar hier in die drukte lijkt het me geen goed idee. We gaan naar mijn huis en daar komen de kinderen sterk door en zijn erg ongeduldig. Ik krijg zoveel informatie (beelden en woorden) van ze dat ik het nauwelijks kan verwerken.
Bram heeft geen enkel idee wat er om hem heen gebeurt en zit zenuwachtig met zijn vingers te tikken.
Fleur laat ik als eerste door en sluit me af voor het jongetje. Een verdrietig, engelachtig meisje met blonde krullen. Haar dood heeft zoveel bij verschillende mensen overhoop gehaald, dat ze moeilijk haar rust kan vinden. Ze vertelt over haar moeder Vonne, de vrouw van Bram, die nooit over dit verlies heen is gekomen. Het huwelijk ging bergafwaarts, omdat ze beiden hun verdriet op een andere manier verwerkten. Haar liefde voor Bram is zo groot dat ze hem ontziet, daar hij al zoveel heeft meegemaakt. Als ik dit aan Bram vertel, is hij ontroerd en mompelt: ‘Dus ze houdt van me, wat een stommeling ben ik.’
Het jongetje is niet meer te stuiten en wil ook zijn verhaal kwijt: “Dat komt door mij, dat komt door mij!”
Ik begrijp er niets van en vraag om meer informatie. Het drukke, roodharige mannetje heet Dick en is het overleden broertje van Bram. Ik hou even de informatie voor mezelf, omdat Bram erg overdonderd is. Ik geef hem even de tijd om bij te komen. Ondertussen geeft Dick mij informatie. Dick heeft een dodelijk verkeersongeluk gehad op 7-jarige leeftijd. Bram was toen vijf en onafscheidelijk  van Dick. Het verdriet van hun ouders was zo overheersend in het gezin, dat er geen ruimte was voor het verdriet van Bram. Bram werd steeds stiller en nam zich voor dat Dick niet voor niets was gestorven. Hij zou er alles aan doen om zijn ouders verder verdriet te besparen. Bram werd een modelkind. Maar dan wel één met een groot, verborgen verdriet.
Toen hij Vonne ontmoette, deelde hij voor het eerst zijn geheim met iemand. Bram en Vonne trouwden en er ontstond een kinderwens van Vonne ’s kant. Bram wilde geen kinderen, omdat hij gezien had hoe kwetsbaar je bent als ouder als je kinderen hebt. Het  verdriet van zijn ouders heeft een stempel op zijn ziel achtergelaten en hij zou dit nooit kunnen verwerken, een kind verliezen.
Maar dan gebeurt het toch onverwachts: Vonne raakt in verwachting en Fleur wordt geboren. Bram is enorm voorzichtig en overbeschermend naar Fleur. Op een dag wordt Fleur ziek en zit onder de blauwe plekken. Ze wordt opgenomen in het ziekenhuis en helaas overlijdt ze op vierjarige leeftijd aan hersenvliesontsteking.
Bram sluit zich af voor iedereen en toont zijn verdriet aan niemand; dat is hij immers gewend. Vonne voelt zich schuldig, omdat Bram weer afscheid moet nemen van een dierbare. Ik vertel deze informatie aan Bram en hij barst in huilen uit. Het lijkt alsof het verdriet van al die jaren in één keer eruit komt.
De kinderen maken hem duidelijk dat het afscheid slechts tijdelijk was. De eenzame Bram leert dat hij niet alleen is. Zijn dierbare Fleur en Dick zijn om hem heen en omringen hem met liefde. Maar de muur die hij heeft opgebouwd zorgt ervoor dat ze hem niet kunnen bereiken. Maar ook Vonne kan hem niet bereiken. Fleur vertelt hem dat ze graag wil dat haar ouders de handen ineen slaan en samen over dit verdriet heen komen. Bram heeft hier zichtbaar moeite mee, maar weet dat het moet gebeuren. Vonne verliezen is het laatste dat hij wil.
Maanden later krijg ik een telefoontje van Bram. Zijn stem klinkt opgewekt, maar tegelijkertijd verlegen. Hij vertelt dat hij veel aan de informatie gehad heeft en het met Vonne besproken heeft. Het  heeft hen enorm dicht bij elkaar gebracht. Ik vraag of zijn achterbank nog steeds bezet is. Lachend vertelt hij dat hij regelmatig Dick en Fleur om zich heen voelt. Het geeft hem een prettig gevoel en het verdriet wordt daardoor ook minder.
“Maar eigenlijk wil ik iets met je delen: Vonne en ik krijgen een kindje”.
Wat een fantastisch nieuws. Ik weet dat ze op hulp kunnen rekenen uit een onverwachte hoek.