‘Kijk, leven doe je gewoon als je ademt en je hart klopt’, zegt een goede vriend die ingewikkelde zaken altijd ijzig eenvoudig voor kan stellen. ‘Daarna ga je het leven invullen. Veel moeilijker is het niet’. Ik ben even stil. Vaak zijn we drukker met het leven invullen dan met het leven léven. Als vissen happen we naar adem tussen de bedrijven door. En dat ons hart klopt beschouwen we als vanzelfsprekend gegeven. Moet ook wel, want wij hebben het druk. Druk met invullen, wensen, dromen, plannen en willen. Onze wil zit op de troon van ons bestaan. En met die wil, zo houden we onszelf voor, maken wij de weg waarop we lopen.

Ik geloof in de kracht van de wil. Mijn wilskracht heeft me in mijn leven ver gebracht. Als jong meisje met een plotselinge fysieke handicap was mijn wil het gereedschap om mijn plek in het normale leven te veroveren. Toen mijn moeder op jonge leeftijd overleed was het een wilsbesluit om haar dood zinvol voor mij te laten zijn. De keren dat ik ernstig ziek werd, was het mijn wil waarop ik overleefde. En in mijn werk was mijn wil ook de basis voor het succesvol bewandelen van ogenschijnlijk onmogelijke wegen. Ik stelde mijn doelen, ging daar volledig voor en bereikte ze ook.

Sinds een aantal jaren is mijn opvatting over de maakbaarheid van het bestaan veranderd. Een krachtige wil kan je weliswaar helpen de obstakels in je leven te trotseren, maar soms heb je niets te willen en gebeuren de dingen gewoon. Dat inzicht kwam met vallen en opstaan. Er zijn vele momenten in mijn leven geweest waarop ik dacht: wat een gelúk dat het leven mij niet gaf wat ik wilde. Omdat ik later altijd zag dat er iets was dat veel beter wist wat ik nodig had voor mijn ontwikkeling dan ik zelf.

‘Je krijgt in het leven altijd precies wat je nodig hebt, alleen niet altijd precies wat jij wilt of vindt dat je nodig hebt’, is mijn levensmotto nu. Voor overleven is wilskracht prima brandstof. Maar om te leren leven hebben we geavanceerder innerlijk gereedschap nodig zoals ‘moed’, ‘overgave’ en ‘vertrouwen’. De meeste mensen kunnen de dingen waar ze toch niet zo veel om geven redelijk moeiteloos loslaten. Dat deel mag God doen. Maar als iets heel erg belangrijk is, dan lossen we het zelf wel op. Terwijl we merken dat er best voor ons gezorgd wordt als we datgene loslaten wat het belangrijkst voor ons is.

De wil staat ons bij op een deel van de weg. Maar aan het einde van de maakbare weg ligt een weg die je gewoon maar hebt te gaan. Een onbekende weg zonder geruststelling of garanties. Een weg voorbij de wil, maar wel jóuw werkelijke weg. Of zoals Hans Stolp eens zo mooi schreef: ‘Vele wegen kent het leven maar van al die wegen is er slechts één die jij te gaan hebt […] De keuze is niet de weg want die koos jou. De keuze is de wijze hoe die weg te gaan.

~ Annemarie Postma
Auteur van o.m. The deeper secret